Een patchwork van creatie, sa­men­wer­king en po­di­um­kan­sen

Jullie proberen een variatie aan concepten te brengen. Wat zijn enkele thema’s waar jullie rond werken?

Gwen: De thema’s laten we vrij aan de choreografen zelf, wij gaan niets opleggen. Hoewel het de bedoeling is dat elk stuk een sterk concept heeft waaruit ze vertrekken, mag dat over alles gaan.

Paola: Mestiza brengt altijd iets wat gelinkt is aan vrouwenverhalen. Ooit brachten we een werk over moederschap, het moment van bevallen, en hoe belangrijk het is een tribe van vrouwen rond je te hebben. Dit jaar maken we dan een stuk over het rouwproces na iemand te verliezen. Buiten onze eigen compagnies is het voor ons enkel cruciaal dat er een verhaal in zit. Creatie is niet per definitie het tonen van hoeveel draaien of sprongen je kan doen. Het is wél hoe je een verhaal kan vertellen. We willen dat de stukken dat onderzoeken.

Eefje: Ik kijk eerst naar de maatschappij, wat daar allemaal leeft, en dan naar wie ik dat jaar in mijn groep heb. Nu zijn het jonge, volwassen dames, een beetje een introverte groep - dus werken we rond grenzen. Dat kan op alle vlakken zijn: een samenwerking, een vriendschapsrelatie, grensoverschrijdend gedrag… Wanneer is het belangrijk om een grens te stellen, en waarom is het zo belangrijk om nee te durven zeggen? Andere keren vertrok ik vanuit een bepaalde kunststroming, iets van beeldende kunst, … Alles kan!

Gwen: Soms vertrek ik vanuit een idee waar ik zelf mee geconfronteerd word, een andere keer met iets wat een rol speelt in de maatschappij: zo heb ik vorig jaar een stuk gemaakt over kuddegedrag. We werken ook interdisciplinair: twee jaar geleden hebben we met een violist gewerkt, en vanuit improvisatie sessies is er een heel stuk ontstaan rond die muziek. Dit jaar werk ik dan rond de tegenstelling ‘aan/uit’, in alle betekenissen van het woord. De wereld staat nooit helemaal uit, en het is moeilijk om rust te vinden in die chaos. Samengevat willen we de stukken niet alleen, maar mét onze groep maken. Wij zijn de choreografen, maar we willen dat de dansers in dit proces een meerwaarde zijn: hun inbreng is van onschatbare waarde. Het festival is eerder intiem, en de verhalen zijn bijna altijd persoonlijk. Ik denk dat je dat als toeschouwer ook voelt, dat elke groep haar eigen verhaal kan brengen. Het is niet enkel mooi om naar te kijken, maar het komt ook écht binnen.

Het festival vindt 3 keer per jaar plaats; in Damme, Oostende en Gent. Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen? En hoe verloopt die samenwerking tussen de drie steden?

Paola: Nadat Gwen de eerste editie alleen had georganiseerd, zocht ze naar medeorganisatoren. We hadden elkaar via collega’s leren kennen, en dan heeft zij ons met drie samengebracht. We zijn gelijkgestemd in onze ideeën, creaties en concepten, dus het voelde logisch om de samenwerking aan te gaan.

Gwen: Qua programmatie voorzien we voor een deel hetzelfde per stad. Aan het begin van het jaar beslissen we met welke compagnies we vast gaan werken, en zij treden in alle drie de locaties op. En dan vullen we elk afzonderlijk de programmatie aan met jonge makers die liefst uit de omgeving komen. Die variatie per locatie houdt Patchwork interessant: we kunnen meer mensen een podiumkans geven, én het is de moeite om drie keer te komen kijken.

Eefje: Het is ook deels omdat we verspreid zitten dat het concept werkt. We brengen het festival nu in theaters waar ons concept binnen past, wat niet altijd vanzelfsprekend is. Daarnaast is het fijn dat de dansoptredens niet altijd in Gent moeten zijn, maar dat we ook dans kunnen brengen in Damme en Oostende. Zo motiveren we ook lokale mensen om te komen kijken.

Paola: Ook voor de compagnieën is het leuk dat het in 3 steden is - het voelt voor ons allemaal aan als een tournee door Vlaanderen. En omdat er tijd is tussen de verschillende performances zien we de stukken echt groeien en evolueren van Damme naar Oostende en Gent.

Het is enorm inspirerend hoe jullie met drie al zo lang zo goed kunnen samenwerken. Het respect dat jullie voor elkaar hebben spat van jullie af. Wat hopen jullie te bereiken met Patchwork? Wanneer is een editie echt geslaagd?

Gwen: Er is nog veel ruimte om te groeien, en we proberen onze werking jaarlijks te verbeteren. Naar de toekomst toe willen we nog meer jonge makers bereiken, en onze bestaande connecties versterken. Door de enorme vraag naar podiumkansen krijgen we soms te veel aanmeldingen, waardoor we niet iedereen effectief een plaatsje kunnen geven, en dat zien we liever anders. We willen een nieuwe aanmeldingsprocedure ontwikkelen, en misschien professionele opleidingen persoonlijk aanschrijven.

Paola: Toch is het niet ons doel om een gigantisch festival te organiseren. Momenteel is het een intiem project waar ruimte is voor veel persoonlijke verhalen, wat de kern van onze ambitie is. Elk jaar zijn wij heel tevreden over wat we hebben bereikt! Patchwork is voor elk van ons een win-winsituatie: we bieden jonge makers een podiumkans, en wij kunnen zelf nieuwe creaties tonen. In dat opzicht slagen we keer op keer in onze missie, ondanks het feit dat er nog groeikansen zijn.

Eefje: Essentieel is dat er ruimte is om eerlijke feedback te geven aan elkaar, ook al willen we dat soms niet horen. De bedoeling is niet om enkel elkaar op te hemelen, of alles te verbloemen, maar om te durven opbouwende kritiek te geven. Geen technische dingetjes, hé! Ik ga niet zeggen dat iemand zijn tenen meer moet strekken, maar wel hoe een concept sterker afgebakend kan worden. Ik vind het enorm fijn dat die openheid er is en blijft!

Gwen: Dat is net het sterke aan onze werking. Op Patchwork hangt er altijd een heel ondersteunende sfeer van alle groepen naar elkaar toe. Of het nu mensen zijn die werken met amateurs, semi-professioneel of professioneel… iedereen heeft respect voor elkaar. Er gebeurt ook een kruisbestuiving tijdens het hele proces, wat elk stuk versterkt.

Paola: In de programmatie is er ook ruimte voor solo’s, bijvoorbeeld - niet enkel compagnies zijn welkom. Elk programma vullen we in met zowel net afgestudeerden als volledig professionele dansers. We zeggen echt: kom! Kom er maar bij! Die variatie is ook iets waar we elke editie naar streven: dat je niet een hele avond naar enkel groepen van 20 dansers moet kijken.