De inspiratiebronnen van Mikael De Geyter
Elke maand vragen we een danser, maker of docent dans wie of wat hen inspireert. Deze keer gingen we in gesprek met Mikael De Geyter (30). Mikael is danser, choreograaf en dansdocent uit Brussel, gespecialiseerd in ‘femme’ dansstijlen als vogue femme, high heels en waacking. Vanuit hun eigen achtergrond als queer persoon van kleur heeft die een eigen danstaal ontwikkeld, waarmee die loskomt van normen en verwachtingen.
Als tiener was ik niet zo bezig met dans: ik ben er pas mee begonnen op mijn twintigste. Dat was een beetje een late start, maar ik vond snel de juiste leerkrachten die mij blootstelden aan verschillende dansstijlen. Eerst kwam ik terecht bij Rebounce Crew uit Gent, waarmee ik aan danswedstrijden deelnam. Op een bepaald moment merkten we dat we bepaalde dansstijlen niet genoeg beheersten, dus zijn we gestopt met wedstrijden, en begonnen we ons te verdiepen. Ik heb toen les gehad van trainers van over de hele wereld, die mij (en het hele team) techniek, geschiedenis en cultuur van verschillende stijlen hebben bijgebracht. Ik kwam in contact met hiphop, house, locking, popping, waacking en voguing. Bij die laatste twee heb ik mijzelf echt gevonden.
Ik zie dans als een taal, elke dansstijl heeft haar eigen vocabulaire. Als docent kan ik mijn leerlingen een gedicht voorschotelen in een taal die ze niet begrijpen - en ze zouden dat perfect kunnen naäpen zonder te begrijpen waar het écht over gaat. Maar ik wil verder gaan dan dat. Ik wil dat ze de taal echt kunnen beheersen, en dat ze er een conversatie in kunnen voeren.
MALOU LINDERS & CONFIDENCE
Een van mijn grote inspiratiebronnen is Malou Linders. Toen ik een heels-les volgde bij haar, leerde ik die dansstijl precies opnieuw kennen. Zij bekijkt high heels op een heel andere manier dan de commerciële visie waarin ik geschoold was: niet als per definitie sexy, maar eerder technisch en abstract vanuit haar achtergrond als hedendaagse danser. Vrouwelijke dansstijlen zijn vaak overgeseksualiseerd, wat wegens persoonlijke redenen heel triggerend kan zijn voor mij: in mijn jeugd ben ik namelijk slachtoffer geweest van seksueel misbruik. Mijn lichaam voelde nooit ‘van mij’. Het geseksualiseerde gehalte van feminine dansstijlen was dus enorm confronterend. Alles draait dan om het portreren van seks - maar dat zou niet het enige mogen zijn. Het is niet omdat ik als danser op hakken sta, en ik vrouwelijkheid uit, dat het daarom iets geils moet zijn. Malou toonde mij aan dat het ook anders kan. Ze wilde geen seks uitstralen, maar wel confidence. Zelfvertrouwen is sexy, maar het is niet expliciet. Dans is dan heel therapeutisch geweest, en ik heb mijn lichaam kunnen reclaimen. Mijn lichaam is van mij, en ik kies wat ik ermee doe, hoe ik wil bewegen, hoe ik mij wil uitdrukken. En dat probeer ik in mijn lessen ook over te brengen. Daarom focus ik als danser en choreograaf niet op het commerciële of het seksuele, maar eerder op techniek en confidence.
QUEER DANSSTIJLEN
Als queer persoon voel ik veel invloeden vanuit queer dansstijlen. Als choreograaf vertrok ik vroeger veel vanuit high heels, maar dan botste ik op bepaalde limieten: je moet je balans nu eenmaal op een bepaalde manier kunnen zetten als je op hakken danst. Maar ik wilde ook mijn knieën en hielen gebruiken. Voor de armen choreografeerde ik vanuit mijn achtergrond in waacking en voguing. Daaruit heb ik dan mijn ‘eigen’ dansstijl gecreëerd: femme fusion, een letterlijke ‘fusie’ van de dansstijlen (die allemaal feminine elementen bevatten) waaruit ik het meeste inspiratie haal. Hierin laat ik mij inspireren door voguing en waacking op vlak van musicaliteit, textuur, beweging en coördinatie. Ik claim die stijlen totaal niet, maar laat me erdoor leiden om volledig mijn eigen ding te kunnen doen. Mijn choreo’s omvatten nu wat ik met heels zou willen doen, maar dan zonder de effectieve hak. Als queer persoon kan ik bovendien net in die stijlen ook confidence vinden om mijzelf te zijn.
Ik zie dans als een taal, elke dansstijl heeft haar eigen vocabulaire. Ik kan mijn leerlingen een taal voorschotelen die ze niet begrijpen, en ze zouden dat perfect kunnen naäpen. Maar ik wil verder gaan dan dat.
DRAG
Een andere queer kunstvorm waar ik veel inspiratie uithaal is drag. Ik doe zelf drag, en heb als choreograaf gewerkt voor o.a. Drag Race Belgique. Drag kan entertainend zijn, maar ook een politieke of cultureel bewuste performance neerzetten. Drag geeft mij een leeg canvas waarin ik volledig mezelf kan uitdrukken. Zo choreografeer ik voor mezelf en andere queens, en werk ik dan echt met hen samen: welk verhaal wil je vertellen, welke boodschap wil je overbrengen, … Choreograferen voor drag artiesten heeft mij ook leren werken met formaties. Als je met meerdere dansers op een podium staat, moet je echt een soort 3D-organisme uitwerken met lagen, verplaatsingen en gecoördineerde bewegingen: ik wil geen robotjes die elk op hun plek hetzelfde dansje doen!
FILIPIJNSE/AZIATISCHE CULTUUR
Mijn moeder is Filipijns, en mijn vader is Vlaams, waardoor ik opgroeide met invloeden van beide culturen. Mijn broer en ik werden gepest op school vanwege onze Aziatische herkomst, waarna mijn mama ons wilde beschermen. Ze stopte ons Tagalog aan te leren, waardoor we die helft van onze culturele heritage verloren. Ondertussen ben ik dertig, en probeer ik dat deel van mijzelf opnieuw te vinden. Als Filipijns non-binair persoon voel ik namelijk veel connectie met bepaalde aspecten van mijn cultuur. Tagalog is bijvoorbeeld een niet-gegenderde taal: zo is er geen woord voor zoon of dochter, enkel voor kind. Er is ook de Babaylan: een prekoloniale sjamaan en spiritueel leider die buiten de gendernormen valt. Je hebt bovendien het principe van Bantuwing: een eeuwenoud concept dat verwijst naar een genderfluïde manier van zijn en een energie die de strikte tweedeling tussen mannelijk en vrouwelijk overstijgt. De afgelopen jaren is Bantuwing door queer-gemeenschappen in de Filipijnen omarmd als symbool van culturele herwaardering en terugkeer naar de voorouders. Die postkoloniale neo-queer beweging combineert tradities van vroeger met huidige queer culture in de vorm van raves met drag, traditionele muziek, noem maar op! Wat ook in die beweging veel terugkomt zijn de hedendaagse queer dansstijlen waacking en voguing, wat zij dan combineren met oude traditionele Filipijnse muziek en dans. Ik doe daar nu veel onderzoek naar, en laat mij echt inspireren door hoe muziek en danstradities van toen zich kunnen implementeren in choreografieën van nu. En dat trekt zich door in mijn eigen expressie!
Tekst: Bavo Sablon