De inspiratiebronnen van Kaori Ishiguro
Elke maand vragen we een dansdocent, performer of choreograaf wie of wat hen inspireert. Kaori Ishiguro (34) verhuisde van Japan naar België in 2016 om dans te studeren aan het Conservatorium in Antwerpen. Ze werkte al als performer voor collectief Hanafubuki voor de productie Eiland (2023), een cross-over tussen beeldende kunst en theater en maakte deel uit van de cinematische (VR) ervaring Small Acts of Violence(2023) van Aay Liparoto. Deze laatste samenwerking heeft Kaori geprikkeld om participatief werk te maken waarin zowel de grens tussen performer en publiek vervaagd, alsook de muren van de black box.
Drie vormen van alleen zijn
Momenteel werk ik aan Tenderness of the Stones, een poëtische en meeslepende installatie die de bezoeker uitnodigt tot actieve afzondering — niet als terugtrekking uit de wereld, maar als een bewuste terugkeer naar zichzelf. Het project creëert een ruimte waarin vertraging, verstilling en zelfreflectie centraal staan als noodzakelijke voorwaarden om opnieuw verbinding te kunnen maken met anderen.
De installatie is geïnspireerd door het denken van Hannah Arendt, in het bijzonder haar onderscheid tussen eenzaamheid, isolement en solitude. Arendt omschrijft solitude als een staat waarin je met jezelf bent, maar niet afgesloten van de wereld — een innerlijke dialoog waarin je jezelf gezelschap houdt zonder het contact met de buitenwereld te verliezen. Tenderness of the Stones vertrekt vanuit deze gedachte: hoe kunnen we pauzeren, stilstaan en aanwezig zijn in onszelf, zonder ons los te maken van wat buiten ons ligt?
De scenografie ondersteunt deze zoektocht naar innerlijke rust en verbinding.
Innerlijke oriëntatie
Na de corona periode leek alles opnieuw op gang te komen. Er was plots veel sociale activiteit, maar veel ervan voelde oppervlakkig. Zowel in relatie tot andere mensen als tot de natuur. Ik voelde me overprikkeld en verloor het contact met mezelf. Ik wist niet meer hoe ik me wilde voelen, of hoe ik aanwezig wilde zijn.
Tijdens een soloreis door Denemarken kwam ik toevallig een grote, eenzame steentegen. Ze lag afgelegen, buiten het ritme van de maatschappij, maar straalde geen verlorenheid uit. Integendeel: ze was volkomen verbonden met zichzelf en haar omgeving. Dat moment raakte me diep. Ik begon me af te vragen: hoe kan ik meer zoals die steen zijn? Hoe kan ik stevig aanwezig zijn in mijn omgeving, zonder mijzelf te verliezen?
Sindsdien is de steen een belangrijke figuur geworden in mijn werk. Niet als object, maar als entiteit. Een getuige waarmee ik observeer, beweeg en herinneringen mee vasthoudt.
Lichaam als landschap
Een andere belangrijke inspiratiebron voor dit werk is de Amerikaanse componist en geluidskunstenaar Pauline Oliveros, bekend om haar concept Deep Listening. In haar praktijk gaat luisteren verder dan het louter horen van geluid: het is een actieve, belichaamde vorm van aandacht. Oliveros nodigt uit tot een vorm van luisteren die verwant is aan mindfulness: een open, ontvankelijke staat waarin je geluid niet stuurt of beoordeelt, maar ontvangt zoals het komt.
Deze benadering heeft mij diep geraakt en mijn fysieke praktijk beïnvloed. Ze leerde me om niet alleen met mijn oren, maar met mijn hele lichaam te luisteren. Wat betekent het om aanwezig te zijn, niet om iets te produceren, maar om werkelijk in ontmoeting te treden met je omgeving? Hoe kan mijn lichaam luisteren naar wat er buiten én binnen gebeurt?
In mijn werk verken ik deze vragen via beweging, aanraking en verstilling. Ik zie het lichaam als een landschap waarin voortdurend beweging aanwezig is, ook zonder zichtbare actie. Door mijn aandacht te verschuiven naar binnen en tegelijk open te blijven naar buiten, ontstaat een fysieke dialoog tussen het innerlijke en het uiterlijke. Niet als resultaatgericht gebaar, maar als een staat van zijn.
"Wat betekent het om aanwezig te zijn, niet om iets te produceren, maar om werkelijk in ontmoeting te treden met je omgeving? Hoe kan mijn lichaam luisteren naar wat er buiten én binnen gebeurt?"
Ondersteuning kent vele vormen
Ik ken Danspunt al langer, maar via een vriend werd ik aangemoedigd om me kandidaat te stellen voor Code Dans +. Deze overweging zette me aan het denken over hoe ik mezelf als artiest zie en wat ik nog verder wil ontwikkelen. Hoewel ik naar hier kwam om mijn danscarrière op te bouwen, voel ik nog veel uitdagingen om hier echt mijn plek te vinden. Dankzij Code Dans+ kreeg ik financiële ondersteuning en begeleiding, wat me een stevige duw gaf om mijn werk te verdiepen en mijn netwerk uit te breiden. Het team hielp me begrijpen hoe je een aanvraag opstelt, wat belangrijk is bij aanvragen voor residenties en hoe je twijfels bespreekbaar maakt.
Zo kwam ik ook in contact met RADAR in Mechelen, waar ik via een open call ook werd geselecteerd, met dit voorstel, voor een residentie.
Tenderness of the Stones zal te zien zijn tijdens het AIR Festival in MerksemDok op vrijdag 21 en zaterdag 22 november 2025.