De inspiratiebronnen van Antonia Volodina
Elke maand vragen we een danser, maker of docent dans wie of wat hen inspireert. Deze keer gingen we in gesprek met Antonia Volodina, ex-collega bij Danspunt. Antonia woont in Mechelen en ademt dans. Al jarenlang wijdt ze zich aan Bharatanatyam, een klassieke Zuid-Indiase dansstijl die haar artistieke en professionele leven vormgeeft. Ze is danseres, choreografe en docente, en runt samen met haar moeder een dansschool waar ze samen hun passie doorgeven aan nieuwe generaties. Daarnaast zoekt ze voortdurend de dialoog op met andere kunstenaars en muzikanten. Die artistieke praktijk combineert ze met een job als taaldocent aan de KUL in Antwerpen, waar ze lesgeeft aan toekomstige vertolkers. Ze vindt inspiratie in mensen die haar voorgingen, in vernieuwende kunst, in de natuur en in de gemeenschappen waarvan ze deel uitmaakt.
Natasha, mijn moeder
Mijn grootste inspiratiebron is zonder twijfel mijn eigen moeder. Ze was al danseres toen ze de Bharatanatyam ontdekte, maar in plaats van te blijven bij wat ze al kende, koos ze ervoor om zich volledig onder te dompelen in een nieuwe wereld. Dat bewonder ik enorm.
Ik vind het zo mooi hoe ze openstaat voor nieuwe dingen. Ze zag de schoonheid van deze dansstijl en besloot er helemaal voor te gaan. Ze bleef niet aan de oppervlakte, maar wilde steeds dieper graven. Bharatanatyam vraagt ontzettend veel techniek, maar ook een grote theatrale gevoeligheid en een verdieping in de religieuze en culturele context. Dat engagement inspireert mij nog elke dag.
Ze was bovendien een van de eerste mensen in België die deze stijl echt beheerste en begon te onderwijzen. Vanuit haar opleiding als leraar koos ze ervoor om haar kennis door te geven. Intussen runnen we samen onze dansschool en werken we nog altijd als een hecht team. Voor elk nieuw project overleggen we samen, wisselen we ideeën uit en blijven we elkaar inspireren. En misschien nog het mooiste van allemaal: ze heeft nog nooit een optreden van mij gemist!
Grenzen aftasten
Een voorstelling die me enorm heeft geraakt, is The Goddess van de Indiase choreografe en danseres Rukmini Vijayakumar. Ik zag het werk in Den Haag, nadat ik eerder al eens een masterclass bij haar had gevolgd en haar solo had zien optreden.
Wat me zo aansprak, was hoe ze trouw blijft aan Bharatanatyam en tegelijk de grenzen ervan opzoekt. Traditioneel is deze dansvorm sterk opgebouwd rond vaste patronen, symmetrie en herhaling. In The Goddess brak ze bewust met die structuren. Ze toont dat je een traditie kunt respecteren én er tegelijk nieuwe mogelijkheden in kunt ontdekken. Soms zit vernieuwing net in het durven loslaten van de regels.
De voorstelling werd begeleid door live muziek die speciaal voor het stuk was gecomponeerd. Dat zie je vandaag steeds minder, waardoor het extra bijzonder aanvoelde. Er was ook geen klassieke verhaallijn, maar eerder een zoektocht naar beweging, sfeer en verbinding. Dat inspireert mij enorm als maker.
Wat me daarnaast ontroerde, was dat de zaal volledig vol was. Bharatanatyam blijft een niche in Europa, maar die avond voelde ik hoeveel nieuwsgierigheid er toch bestaat naar dit soort werk. Het gaf me vertrouwen dat er ruimte blijft om ook binnen erfgoed en traditie nieuwe verhalen te vertellen.
"Ze durfde los te laten wat ze kende en zich volledig toe te leggen op iets nieuws."
Water
Ik haal ontzettend veel inspiratie uit de natuur. Dat hoeft niet spectaculair te zijn. Soms is een korte wandeling langs de Zenne, vlakbij mijn huis in Mechelen, al voldoende.
Ik combineer verschillende jobs en projecten. Daardoor is mijn hoofd vaak druk. Zodra ik buiten ben, valt die druk even weg. In de stilte ontstaat opnieuw ruimte om te creëren. Als je het even stil kunt maken in je hoofd, ontstaat er vanzelf plaats voor inspiratie.
Die verbondenheid met de natuur kreeg ook een plaats in mijn artistieke werk. Voor een buitenfestival van Natuurpunt rond de Dijle maakte ik Vardara, Sanskriet voor "dat wat water is". De voorstelling vertrok vanuit rivieren als verbindend element tussen mensen en culturen.
Voor de muziek werkten we onder andere met een speciaal percussie instrument, de ghatam, een traditionele pot van klei waarop wordt gespeeld en waarmee verrassend mooie waterklanken kunnen ontstaan. Dat project smaakte absoluut naar meer. Ik hoop de komende jaren verder te bouwen op dat onderzoek.
Community
Met Danspunt heb ik een lange geschiedenis! Ik heb er verschillende jaren gewerkt als hoofdredacteur van het tijdschrift Danst en verzorgde onder andere de sociale media. Het was een periode waarin ik ontzettend veel leerde over het danslandschap.
Ook na mijn vertrek bleef de band bestaan. Recent nam ik deel aan Dansstroom, het ontwikkelingstraject rond danserfgoed van STUK, Danspunt en CEMPER waar ik de kans kreeg om mijn choreografisch werk verder te verdiepen. Het voelde bijzonder om opnieuw in de zalen van Danspunt te kunnen repeteren. Ik heb er warme vriendschappen opgebouwd die vandaag nog altijd belangrijk zijn.
Danspunt is voor mij veel meer dan een organisatie. Het is een gemeenschap waar kunstenaars elkaar blijven inspireren. Die verbondenheid maakt dat ik me nog altijd heel sterk betrokken voel. Ik blijf met veel plezier volgen wat er gebeurt en ben oprecht dankbaar voor alles wat ik er heb mogen meemaken.
Tekst: Judith Van Oeckel