In The Making: een introductie
In de nieuwe maandelijkse column In The Making gaat Yasaman Nozari, schilder en schrijver, aan de slag rond iets dat leeft in de Vlaamse danssector; een open call, een debat, een inhoudelijke vraag, ... Niet louter journalistiek of opiniërend, maar als een gouden weg ertussen: zorgvuldig, nieuwsgierig geschreven stukken die een concreet onderwerp volgen in zijn geschiedenis, theorie en praktijk. In deze editie 'nul' stelt ze zichzelf voor: wie is ze, wat inspireert haar, wat kunnen we verwachten?
Kun je jezelf even voorstellen?
Ik ben Yasaman Nozari, schilder en schrijver, en ik ben afkomstig uit Iran. Ik ben ongeveer twee jaar geleden naar België verhuisd om aan K.A.S.K. te studeren, en op de een of andere manier ben ik hier gebleven. Naast mijn studie en mijn dagelijkse werk ben ik altijd creatief blijven bezig: op dit moment werk ik aan een serie schilderijen getiteld ‘Red Water’, en ben ik ook druk bezig met een onderzoekstraject rond ondoorzichtigheid; wat dat visueel, conceptueel en misschien ook politiek betekent. Ik ben nog aan het uitzoeken waar dat toe leidt. Het ritme tussen studeren, werken en maken is iets waar ik voortdurend mee worstel, en eerlijk gezegd vind ik die spanning vaker wel dan niet vruchtbaar.
Hoe ben je in contact gekomen met Danspunt? Wat is je band met dans?
Ik had gesolliciteerd voor een communicatiefunctie, iets wat ik altijd al heb gedaan naast al het andere: schrijven, bruggen bouwen tussen mensen en zwaardere onderwerpen. Dat soort werk heeft voor mij altijd betekenis gehad. Maar dans betekent ook iets veel persoonlijkers. Mijn moeder was danslerares in Iran toen ik opgroeide. Ze gaf les aan vrouwen die op zoek waren naar een gemeenschap, naar een plek om zichzelf te zijn, en dans biedt dat, toch? Ik ben opgegroeid in een gezin waar mijn moeder dansles gaf en mijn vader gitaar speelde, dus beweging en muziek waren gewoon deel van de sfeer. Ik heb mijn hele leven al van dansen gehouden. Dus toen ik Danspunt tegenkwam, voelde het als een vertrouwde wereld.
Wat kunnen lezers van de column verwachten?
Eerlijk gezegd ben ik daar zelf nog achter aan het komen, en ik denk dat dat er ook bij hoort. De column heet ‘In the Making’, en in zekere zin beschrijft die titel ook het proces zelf. Ik weet waar ik wil beginnen: met het opbouwen van een gemeenschap, hoe dat er in de danswereld uitziet, hoe het tot stand komt en waarom het belangrijk is. Dat voelt als de juiste eerste draad om te volgen. Maar ik ben benieuwd hoe het in de loop van de tijd vorm krijgt, naar welke vragen het me leidt en welke gesprekken het op gang brengt.
Welke thema’s zijn er te verkennen op het gebied van dans?
Zo veel! Dans bevindt zich precies op het snijvlak van het persoonlijke en het gemeenschappelijke, het lichaam en het systeem. Je kunt je verdiepen in vragen over toegankelijkheid: wie mag er dansen, wie wordt er als beginner beschouwd, wie bepaalt wat er bij een auditie komt kijken? Je kunt je ook verdiepen in geschiedenis en politiek. Je kunt kijken naar wat er gebeurt wanneer niet-westerse bewegingstradities in aanraking komen met Europese instellingen. Of simpelweg vragen: wat betekent het om les te geven? Wat betekent het om op te treden voor een publiek van tien mensen in een buurthuis versus duizend mensen in een theater? Het vakgebied blijft zijn eigen prangende vragen genereren, en dat vind ik eindeloos interessant.
Wat vind je leuk aan schrijven?
Ik vind het leuk om te schrijven over de dingen die me in het dagelijks leven doen stilstaan; de momenten waarop iets wat ik dacht te begrijpen plotseling weer een vraag wordt. En dan het proces om dieper op de materie in te gaan: onderzoek doen, praten met mensen die er daadwerkelijk ervaring mee hebben, en terugkomen met iets dat meer gelaagd is dan waar ik mee begon. Schrijven is voor mij hardop nadenken. Zo begrijp ik dingen.
Wat is je favoriete plek om te schrijven?
Mijn studio, misschien. Maar eerlijk gezegd is het meestal De Krook.
Tekst: Yasaman Nozari